اگر موفق هستید، چرا هنوز 70 ساعت در هفته کار می کنید؟

همه ما می دانیم که اضافه کاری مزمن برای سلامت روانی و فیزیکی ما مضر بوده و می تواند به شدت کیفیت کار را با خطر مواجه کند. آرزو می کنیم می توانستیم روش کار کردن خود را تغییر دهیم، ولی واقعاً روش آن را نمی دانیم.

مدیر یکی از شرکت های حسابداری گفت «واقعا یک ربات شدم.»
او و همکارانش ساعات بسیار طولانی کار می کردند ولی او گفت «فکر می کردم عادی باشد. این وضعیت مثل شست و شوی مغزی است. در نوعی سیستم روانی هستید که تقاضا در آن درحال افزایش است و به خودتان می گویید اشکالی ندارد, بعدا استراحت می کنم, ولی آن لحظه هرگز فرانمی رسد.»

درطی مطالعاتم داستان های بسیاری از این قبیل را از افراد شاغل در شرکت های حسابداری, حقوقی, مشاور و سایر شغل های اداری شنیده ام.
همه ما می دانیم که اضافه کاری مزمن برای سلامت روانی و فیزیکی ما مضر بوده و می تواند به شدت کیفیت کار را با خطر مواجه کند. آرزو می کنیم می توانستیم روش کار کردن خود را تغییر دهیم, ولی واقعا روش آن را نمی دانیم. افزایش بهره وری و مدیریت زمان به ما می آموزد که بیشترین بازده را داشتیم و در عین حال کمتر کار کنیم

زیاده روی در کار

 
در گذشته, اگر دارای یک شغل اداری بودید, در آغاز حرفه خود از حداکثر توان خود در کار کردن استفاده می کردید تا پاداش های متفاوت در آینده, مانند استخدام رسمی و مجموعه ای از سمت های ارشد, را به دست آورید.

پاداش این گونه کار کردن در سازمان های حرفه ای, مانند شرکت های حقوقی, شرکت های حساب داری, شرکت های مشاوره مدیریتی, و بانک های سرمایه گذاری, شراکت در آن ها بود. رقابت بسیار بی رحمانه بود, ولی در صورت برنده شدن می توانستید برای همیشه پاداش را برای خود نگه دارید.

شرکا در انتخاب شیوه, موضوع و زمان کار کردن از استقلال برخوردار بودند. البته برخی از شرکای ارشد سهم زیادی از «زمان توسعه کسب وکار» را در زمین های گلف سپری می کردند, ولی این موضوع مشکلی به وجود نمی آورد زیرا آن ها قبلا دین خود به شرکت را ادا کرده بودند.

این موضوع امروزه صادق نیست. یکی از مدیران منابع انسانی در یک شرکت حسابداری معتبر و بزرگ به من گفت «مدیر حسابرسی به صورت منظم در روزهای کاری و همچنین آخر هفته ها از ساعت 5:30 صبح تا 10 شب در دفتر حضور دارد. شریک مدیریتی ما نیز همین طور. این امر بلااستثناست. سایر کارکنان, افراد ارشد را در حال کار کردن طی این ساعات می بینند و از آن ها تقلید می کنند.»

مطالعه من که در کتاب جدیدم در مورد رهبری در سازمان های حرفه ای منتشر شد نشان می دهد تمایل ما به اضافه کاری و خستگی مفرط توسط ترکیب پیچیده ای از عوامل درگیر در حرفه, شرکت و خود ما شکل می گیرد.

احساس ناامنی در کانون این عوامل قرار دارد.

500 مصاحبه ای که برای کتاب خود انجام دادم الگویی را آشکار کرد: ناامنی یک فرد حرفه ای ریشه در ناملموس بودن ذاتی کار در حوزه دانش دارد. چگونه مشتری خود را در مورد ارزش دانسته هایتان متقاعد می کنید؟ دستمزد بالای مورد درخواست خود را  چگونه توجیه می کنید؟

احساس ناامنی ناشی از این ناملموس بودن توسط سیستم ترفیع «بالا یا بیرون»ی (سیستمی که یا ترفیع می گیرید یا اخراج می شوید) تشدید می شود که توسط سازمان های حرفه ای تخصصی به امری دائمی تبدیل شده و همکار شما را به رقیبتان تبدیل می کند.

چگونه رئیس خود را متقاعد می کنید که ارزش شما بیشتر از نزدیک ترین همکارتان است؟ غیرممکن است که یک فرد حرفه ای بر موفقیت های خود تکیه کرده و از تلاش بیشتر خودداری کند – یا حتی استراحت کند.

سو استفاده از کارمندان

 
این افراد به صورت استثنایی توانا بوده و به شدت سخت کوش هستند, ولی بااین وجود, احساسی قوی از عدم کفایت در آن ها موج می زند. این امر معمولا ریشه در دوران کودکی دارد, و می تواند ناشی از عوامل متفاوتی باشد؛ مانند تجربه کمبود مالی یا فیزیکی, یا اعتقاد به مشروط بودن علاقه والدینشان به رفتار و عملکرد مناسب آن ها.

همان طور که استخدام کنندگانی که با آن ها مصاحبه کردم توضیح دادند, این افراد به شدت برای سازمان های حرفه ای تخصصی جذاب هستند زیرا آن ها کاملا خودانگیزشی و خودمنظم هستند.
شرکت موردنظر به این افراد می گوید «ما بهترین شرکت در این کسب وکار هستیم و چون می خواهیم برای ما کار کنید, شما نیز بهترین هستید.» ولی این افراد به محض ملحق شدن به شرکت به این موضوع پی می برند که سیاست سخت گیرانه بالا یا بیرون ناامنی آن ها و ترس آن ها از «آشکار شدن» ناکافی بودنشان و در نهایت پس زده شدنشان را تشدید می کند.

در کوتاه مدت افراد ناامن با سخت کوشی عملکردی چشم گیری ارائه می دهند. همان طور که مدیر یک شرکت مشاوره به من گفت: نظریه من این است که افراد ناامن بهترین سازندگان رابطه با ارباب رجوع در شرکت ما هستند.

آن ها آن قدر متمرکز بر ایجاد احساس خوب از خود در ارباب رجوع هستند که اضافه کاری می کنند. ارباب رجوع ها علاقه آن ها را احساس کرده و به آن پاسخ می دهند.

تمایل به کار سخت با فرهنگی قوی از کنترل اجتماعی تقویت می شود که توسط سازمان های حرفه ای تخصصی ایجاد شده است. از یک سو, این موضوع سبب آرامش است. برخی از افراد حرفه ای مورد مطالعه من, از شرکت های خود با عناوینی مانند «خانواده» یا حتی عناوینی قوی تر یاد می کردند.

همان طور که یک مشاور این امر را توصیف کرد «زمانی که به اینجا آمدم فکر می کردم جایی مانند یک فرقه دینی است. ولی اکنون که از حضورم در اینجا می گذرد فکر می کنم جایی عالی است.» احساس تعهد افراد ناامن در شرایط بسیار شدید می تواند منجر به انطباق با شرایط ناخواسته و عادی شدن رفتارهای ناسالم شود.

برخلاف این, افرادی را که مطالعه کردم معتقد بودند که دارای استقلال بوده و به انتخاب خود اضافه کاری می کردند. آن ها سازمان های خود را که در برنامه های تعادل کار-زندگی و برنامه های سلامتی سرمایه گذاری کرده بودند سرزنش نمی کردند.

به جای آن, آن ها خودشان را برای ناکافی بودن ملامت می کردند. ظاهرا همکاران آن ها وضعیت را تحمل کرده و آن ها این را به عنوان مدرکی بیشتر مبنی بر ناکافی بودن خود تلقی می کردند.
آن ها صادقانه درباره مشکلاتشان با همکاران خود صحبت نمی کنند, بنابراین, افسانه متخصص شکست ناپذیر را تقویت می کنند و این موضوع متعاقبا همکاران آن ها را به احساس ناکافی بودن کردن تشویق می کند.

اگر آن ها از خستگی مفرط رنج ببرند, احساس می کنند خودشان مقصر هستند. سازمان آن ها و مدیران آن از هر مسئولیتی تبرئه شده و هیچ تغییر بنیادی روی نمی دهد.
در نتیجه, به محض اینکه افراد ناامن به رهبران سازمان های خود تبدیل شوند, ناخودآگاه سیستم های کنترل اجتماعی و اضافه کاری را تکرار می کنند که به ایجاد آن ها کمک کردند.

اگر مدیری هستید که به این مسئله فکر می کند که «چرا من سخت تر از همیشه کار می کنم؟» به خود, به سازمانی که شما را ساخته است و فعالیت های سازمانی که دائما انجام می دهید, بنگرید.

سخت کار کردن می تواند راضی کننده و هیجان انگیز باشد. ولی نحوه زندگی خود را در نظر بگیرید. زمان هایی را که به خود و کارکنان خود بیش از حد سخت گیری می کنید را شناخته و بیاموزید که چگونه به خود و همکارانتان در عقب کشیدن از مرز سختی ها کمک کنید.

ناامنی های شما ممکن است به رسیدن به موقعیت کنونی شما کمک کرده باشند, ولی آیا آن ها هنوز به نفع شما فعالیت می کنند؟
زمان این نیست که تائید کنید خودتان «موفق شدید» و کمی بیشتر از این تجربه لذت ببرید؟ و اگر رئیستان فردی ناامن و بسیار سخت کوش است, دریابید که چگونه ناامنی خود را به شما منعکس می کند یا چگونه احساس ناامنی را به منظور ناتوان سازی شما در رقابت با او در شما ایجاد می کند.

زمانی که نیاز دارید یا می خواهید, ساعات طولانی کار کنید, ولی آگاهانه, برای بازه های زمانی مشخص, و جهت دستیابی به اهدافی مشخص این کار را انجام دهید. اجازه ندهید این نوع کار کردن به دلیل اینکه سایر روش های کار کردن و زندگی کردن را فراموش کرده اید به یک عادت تبدیل شود.

به نحوه قضاوت خود در مورد همکارانی که به سختی شما کار نمی کنند توجه کنید. ممکن است آن ها به موضوعی پی برده باشند که شما نیازمند یادگیری آن هستید.

اگر مدیر هستید, نه تنها در مورد شرکت خود, بلکه در مورد افرادی که در آن کار می کنند مسئولیت دارید. به همکاران خود در دستیابی به پتانسیل کامل خود کمک کنید, ولی اجازه تشدید و بهره برداری از ناامنی های آن ها را به خود ندهید.

به خاطر داشته باشید که اولین وظیفه شما, مراقبت از سلامتی روحی و جسمیتان است.

دیدگاه‌ها

پاسخ به
اپلیکیشن بوکاپو
کاربردی‌ترین اپلیکیشن مطالعه
خلاصه صوتی و متنی برترین کتاب‌ها